برای ایجاد تحولات بنیادین در هر رشته، تحولاتی که در سطح نگرشها و دیدمانها (پارادایمها) روی می‌دهند، لازم است از آموزش شروع کنیم. مطمئناً آموزشی که 50 یا 100 سال پیش طراحی و اجرا شده، نه تنها آینده‌نگرانه نیست، بلکه نیازهای فارغ‌التحصیلان همین امروز را نیز برآورده نمی‌کند. در آموزش پزشکی به طور مشخص نیاز داریم رویکردها و روشها از نگاه پزشکی‌محور به نگاه «سلامت‌محور» (که به سایر رشته‌های مرتبط مثل علوم اجتماعی و مدیریت هم توجه دارد) تغییر کند؛ از نگاه درمان‌محور به پیشگیری‌محور و از نگاه صرفاً فردی به نگاه سلامت اجتماعی. همچنین آموزش پزشکی عمومی که دانش‌آموخته‌ای متناسب با نیاز دهه‌های قبل را تربیت می‌کرد نیز با توجه به گسترش و افزایش تعداد دانش‌آموخته‌های تخصصی و تغییر نیاز و انتظارات جامعه بایستی مورد بازنگری جدی قرار گیرد که این امر علاوه بر پژوهشهای تطبیقی و کتابخانه‌ای، نیازمند پژوهشهای مستمر میدانی و کسب نظر از همه ذینفعان، از متخصصان پزشکی، دانش‌آموخته‌های جدید، بهره‌برداران از نظام سلامت و کلیه سیاستگذاران و اساتید رشته‌های مرتبط خواهد بود.